Ang Manlilikha

Waring isang “feelers” na sistematikong ipinakakalat ng mga “spin doctors” ng palasyo ang binabalak na pagkandidato ni Madam Arroyo sa pagkakongreswoman ng isa sa mga distrito ng Pampanga. Maraming maiisip na dahilan upang gawin niya ito. Maaaring may kinalaman ito sa tinatangkang pagbago sa nilalaman ng
Konstitusyon. Kapag ang sistema ng pamahalaan ay naging parlamentari, maihahalal siya ng mga kapwa taga-mababang kapulungan na magiging mga kinatawan rin sa parlamento sa pagkapunong ministro at nang minsan pa ay mahahawakan niya ang pinakamakapangyarihan na posisyon sa Pilipinas. Sa madaling salita’y isang sabwatan upang maipagpatuloy ang patronage politics na mas kilala bilang isang mafia na siya ang nagsisilbing godmother. May nagsasabi naman na kailangan niya itong pang-self defense sapagkat kahit ang posisyon ng isang kongresista ay may sapat na kapangyarihan upang maprotektahan ang sarili laban sa mga posibleng pag-usig at pagtugis sa ilalim ng magiging bagong dispensasyon.

Ang umiiral na prinsipyo sa malaking mayorya ng mga mambabatas sa bansa ay sariling interes, ganansiya, at kapakinabangan muna bago ang ibang bagay. Hindi uso ang katapatan sa mga ipinahayag at sinumpaang lapian at plataporma. Kaya sinuman ang nakaupong pangulo ay makaaasang kaalyado niya ang mahigit sa
walumpung porsiyento ng mga mambabatas laluna ang mga nasa Kamara de Rep. Ganito ang sitwasyon sa ilalim ng KBL ni Marcos, LDP ni Aquino, Lakas-NUCD ni Ramos, PMP ni Estrada, at ngayo’y KAMPI ni Arroyo. Walang maliit na lapian at programa sa presidenteng kasalukuyang nakaupo. Kung ang mga pulitiko ay mistulang mga “lobo” – parang hinipang lobo (balloon) ang isang lapian, gaano man ito kaliit at ka-insignificant sa simula kung ang lider nito ang pangulo ng bansa. Mula sa tatlong miyembrong kongresista ang Lakas-NUCD ni Ramos, na natalo kay Mitra sa primaries ng LDP, ay lumobo sa 300 miyembro nang si FVR ang naideklarang pangulo ng bansa. Wala halos kakampi si Madam Arroyo sa KAMPI bago niya nasikwat ang
presidensiya, at pagkatapos nito’y dumami ang kanyang kampon sa hanay ng mga lobo. Tagalaba at mga lobo: magandang kumbinasyon.

Sabihin mang may orihinal silang pakana na gawing punong ministro si Madam Arroyo, kasaysayan ang nagpapatunay na ang mga canine sa Batasan ang tanging lahi ng aso sa mundo na may pinakamaikling katapatan sa amo. Sa sandaling umalis ng Malakanyang ang kanilang amo, wala pang isang linggo o bago sila pumili ng magiging ispiker ay nakapagpalit na rin sila ng panginoon. Mapanghahawakan kaya ni Madam Arroyo ang suporta ng mga kapanalig niya kung hindi na siya pangulo at sa katunayan ay kalebel na lamang ng mga ito? Siyempre pa, sa mga panahong ito ng pagbubukas ng susunod na Kongreso ay may nahalal nang bagong pangulo. Kaya halos ang lahat ng taga-KAMPI ay tiyak na nakiki-kampai na bilang mga bagong kasapi ng lapian ng bagong pangulo.

Kapag nahalal bilang kongreswoman, tataglayin ni Madam Arroyo ang mga pribilehiyong kaakibat ng puwestong ito. Hanggang doon lamang. Samantala, bilang isang dating presidente ay dala-dala niya ang lahat ng bagahe nang may sampung taon na pag-iral ng kanyang administrasyon sa bansa. Walang paksang
pagdedebatehan sa plor na hindi mauungkat ang kanyang mga naging polisiya at desisyon, mula sa pinakamaliit na pagkakamali hanggang sa pinakamalaking kapalpakan, noong siya pa ang punong ehekutibo ng bansa. Kasali siya sa mga diskusyon ngunit hindi na bilang isang diyos-diyosan na pinagtitimpian, may
napakaraming alipores, at laging may panghuling salita bagkus ay isang peer na papatulan nang mano-mano, “no hold’s barred” `ika nga, sa harap ng sambayanang Pilipino na tiyak na susubaybay sa kanyang perpormans bilang isang “kakaibang tanawin” sa Kongreso.